Człowiek rozpatrywany jako istota gatunkowa w kontekście tendencji historycznych wkracza w naturę i wnosi siebie jako pewna wartość. Natomiast człowiek tworzący kulturę decyduje się na określony exodus polegający na oderwaniu, na wyjściu z siebie i zostawieniu już jako istota ludzka części tego czym jest. Józef Bańka uważa, iż każde działanie ludzkie w świadomości człowieka jest realizowane w projekcji na zewnątrz niego. Uruchamia je mechanizm rzutujący jego własne uczucia i pragnienia na świat oraz przypisujący innym ludziom ich własne motywy działania i myślenia. J Bańka określa to jako „Rzutowanie idei samego siebie na ekran powiększenia obrazu wspólnoty społecznej jednostek, do której zalicza się z własnej woli.” [J. Bańka: Eurorecentywizm czyli droga Europy do wspólnotowej teraźniejszości narodów, Wydawnictwo „Śląsk”, Katowice 2002r., s.12
] Za pomocą projekcji człowiek w każdej kulturze tworzy projekty twórcze oraz myśli o przyszłości postrzegając ją jako swoją wartość. Projekcja według Józefa Bańki znajduje swoje dopełnienie w identyfikacji z czymś, czyli w postrzeganiu człowieka siebie na zewnątrz poprzez tak zwany „schemat wartościujący”. W schemacie tym „ja” egzystujące, które występuje u ludzi wzoruje się na systemie wartości stanowiącym mapę wartości i wzorców, a następnie stara się podjąć subiektywną ocenę czy określona decyzję utożsamiania się z wartością obiektywną. W ten sposób można stwierdzić, iż w schemacie wartościującym subiektywna ocena zbiega się z wartością obiektywną. Wartość zatem, z którą identyfikuje się podmiot wymusza na nim obiektywne jej rozumienie.
„Ja” egzystujące prezentuje w takich przypadkach formę oceny danej sytuacji czy zdarzenia na podstawie przesłanek, które dostarcza mu „ja” poznające i można je zatem uznać za pierworaźne czyli zależne od obiektywnie ocenianych okoliczności.
Jednostka zmierza do osiągnięcia nowej tożsamości przez robienie tego co robią inni. W ten sposób jednostka podąża od tożsamości własnej, której nie chce utrwalić do utożsamienia się z nową wartością, którą pragnie nabyć. Zatem kiedy jednostka powraca na drogę identyfikacji kulturowej, to naturalnie odsuwa na bok wszystkie skrajne indywidualistyczne konstrukcje obrazu samej siebie. Identyfikacja kulturowa oznacza bowiem przyjęcie przez jednostkę lub jakąś grupę idei, wynalazków, a nawet zwyczajów i obyczajów decydujących o rozpoznaniu przez jednostkę lub grupę swojej przynależności kulturowej. Oznacza to jak podkreśla Józef Bańka włączenie nieskończonego „nie tutaj teraz bytu” do lokalnego „tutaj teraz bytu”. W identyfikacji kulturowej niezależność jednostki związku „tutaj teraz bytu” z „nie tutaj teraz bytem” jest szczególnie ważna jako podstawa poznania przez jednostkę swojej tożsamości z daną kulturą.
Wiele gotowych prac z zakresu kulturoznawstwa znajdziecie w serwisie gotowe prace z kulturoznawstwa. Różnorodne tematy prac - doskonała inspiracja do napisania własnej pracy.